Barbara na de oorlog

Barbara bleef haar talenten gebruiken door te dansen, acteren en modelleren. Nadat haar familie was omgekomen in concentratiekampen, verliet ze Amsterdam en verhuisde naar de Verenigde Staten. Dansen leverde geen vast inkomen op, dus sloot Barbara zich aan bij het Ringling Brothers Circus. Omdat ze echter niet met het circus wilde rondreizen, nam ze een baan aan in Baltimore, waar ze cosmetica verkocht. Ze ontmoette Martin Rodbell in een amateurtoneelgroep, trouwde met hem en kreeg vier kinderen — “twee voor mij en twee voor mijn zus.” Haar man won in 1994 de Nobelprijs voor de Geneeskunde.

Barbara’s boodschap voor tieners van vandaag: "Je moet altijd zelf blijven nadenken."

Op 25 juni 1947 wordt 'Het Achterhuis' gepubliceerd. Slechts enkele dagen later stuurt Otto Frank exemplaren naar Anne’s en Margots vriendinnen, naar kennissen en naar anderen die in het dagboek worden genoemd. Sommigen komen persoonlijk naar Prinsengracht 263 om Het Achterhuis met Otto te bespreken; anderen sturen een schriftelijke reactie.

Voor Barbara Ledermann kost het veel meer moeite om te reageren. Uiteindelijk stuurt ze begin september 1947 een brief. Barbara had haar zus Sanne — een goede vriendin van Anne — en haar ouders verloren; alle drie werden kort na aankomst in het concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau vermoord. Barbara zelf overleefde de Jodenvervolging. Ze dook onder en leefde met valse papieren. Ze hoopt dat Otto het zal begrijpen:

“U zult begrijpen hoe bijzonder moeilijk dit voor mij is, en ik heb steeds weer zitten denken of ik u iets meer kon schrijven dan alleen een woord van dank. Maar ik kan het niet. Na twee jaar van weerstand bieden heb ik het leven leren accepteren zoals andere mensen een religie accepteren: zonder het te begrijpen. Het trekt over ons heen, neemt ons een poosje mee, en zet ons dan weer neer. Ik geloof niet dat ik mij ooit nog veel zal bezighouden met wat er om mij heen of met mij gebeurt.”

Barbara beseft dat dit weinig met Het Achterhuis te maken heeft. Haar leven wordt overschaduwd door verdriet. “Ik was blij om Suusje (Sanne Ledermann) er ook in terug te vinden. Ik mis hen allemaal verschrikkelijk.” Het slot van haar brief is somber:

“Er is zo’n vreselijk gebrek aan betekenis in alles.”